Dzień 2 · 13–14.09·W trasie
Drugi dzień to jedyne przejście przez Brenner w całym wyjeździe, w niedzielny poranek, z Weroną po drodze. Wieczór i następne przedpołudnie zostają dla Ferrary.
Ferrara to perełka Emilii-Romanii, a jej historyczne centrum trafiło w 1995 roku na listę światowego dziedzictwa UNESCO z tytułem „Miasta Renesansu" — jako wzorowy przykład ośrodka zaplanowanego i zbudowanego w epoce Odrodzenia, którego zabytkowa część przetrwała nietknięta.
Miasto rodu d'Este: zamek z fosą w samym środku, katedra naprzeciwko ratusza i średniowieczna sieć uliczek dookoła. Wszystko leży blisko siebie, więc pół dnia naprawdę wystarcza.
Zamek rodu d'Este stojący w fosie, w samym środku miasta. Główna atrakcja Ferrary i punkt, od którego zwykle zaczyna się zwiedzanie.
Bilet 12 €, ulgowy 5 € (dzieci 11–17 lat, uczniowie i studenci, osoby po 65. roku życia). Każda osoba dorosła może wprowadzić jedno dziecko w tym wieku bezpłatnie. Zamek nieczynny we wtorki.
Najważniejsza świątynia miasta, wzniesiona w XII wieku, z fasadą, w której dolna część jest romańska, a górna gotycka. Na tympanonie portalu warto wypatrzyć płaskorzeźbę patrona miasta walczącego ze smokiem.
Wejście bezpłatne.
Powstało obok katedry, w dawnym kościele San Romano. Nawet jeśli nie wchodzimy do środka, warto zajrzeć przez kratę na otoczony arkadami dziedziniec ze studnią pośrodku.
Bilet 6 €, osoby niepełnoletnie bezpłatnie. Nieczynne w poniedziałki. Zwiedzanie zajmuje około 30 minut.
Od XIII do XVI wieku główna siedziba d'Este. Bramę na dziedziniec flankują rzeźby władców Ferrary — Mikołaj III na koniu dłuta Leona Battisty Albertiego po prawej i jego syn Borso po lewej (dziś kopie). Na dziedzińcu rzucają się w oczy XV-wieczne schody Scalone d'Onore.
Dwie pierwsze sale mają jeszcze oryginalne renesansowe zdobienia. Warto zapytać o Pokój Księżnej (Stanzino delle Duchesse) z XVI-wiecznymi panelami — w notatkach jest dopisek: „Nam się udało!”.
Średniowieczna ulica kupiecka niemal w sercu miasta. Po jednej stronie mieszkali bogaci kupcy, po drugiej stały ich magazyny, a łączyły je kryte pasaże (volte), pod którymi przechodzi się raz po raz. Zabudowa z XIV–XV wieku ciągnie się przez blisko dwa kilometry, co czyni tę ulicę jedną z najdłuższych zachowanych w oryginale ulic średniowiecznych.
Historyczną Ferrarę otaczał dziewięciokilometrowy pierścień murów. Do dziś przetrwały dwie oryginalne bramy: Porta degli Angeli z początku XVI wieku w północnym odcinku, nazywana przez miejscowych Domem Kata, oraz Porta Paula od południa, wzniesiona w 1612 roku na zamówienie papieża Pawła V.
Renesansowy pałac, którego elewację pokrywa kilka tysięcy kamiennych bloków ciosanych w kształt diamentu. Stoi przy głównej osi renesansowego rozszerzenia miasta i jest jego najbardziej rozpoznawalnym budynkiem.
Pierwszy dzień celowo krótszy. Nocleg w Bawarii, jeszcze przed Alpami, żeby nie wjeżdżać na Brenner po całym dniu za kierownicą.
Na zwiedzanie zostaje pół dnia i wszystko, co warto w tym czasie zobaczyć, mieści się na Starym Mieście w promieniu kilkunastu minut spaceru od Placu Mariackiego. O 11:00 i 12:00 rusza Glockenspiel na wieży ratuszowej; windą wjeżdża się na taras widokowy, ale okno czasowe trzeba zarezerwować wcześniej.
Przełęcz Brennera w niedzielny poranek i Werona po drodze. To jedyne przejście przez Brenner w tym wariancie — powrót idzie inną trasą.
Historyczne centrum jest na liście UNESCO, a miasto nosi tytuł „Miasta Renesansu”. Wszystko leży blisko siebie: zamek w fosie, katedra naprzeciwko ratusza i średniowieczna Via delle Volte z krytymi pasażami. Uwaga na dni zamknięcia, zamek nie działa we wtorki, muzeum katedralne w poniedziałki.
Najdłuższy odcinek na południe: Bolonia, Rzym, Neapol. Meldunek na cztery noce, do 18 września nic się nie pakuje. Baza stoi po neapolitańskiej stronie Wezuwiusza, nie na półwyspie sorrentyńskim.
Cztery noce w jednym miejscu to główna zaleta tego wariantu — przez trzy kolejne dni nic się nie pakuje. Torre del Greco leży między Neapolem a Pompejami, praktycznie u podnóża wulkanu: pod krater i do Neapolu jest stąd blisko, do Positano wyraźnie dalej. Samo miasteczko żyje z rzemiosła koralowego i kamei, które sięga tu czasów rzymskich.
Pętla autem z bazy: najpierw krater Wezuwiusza, po południu ruiny Pompejów, wieczorem powrót do tego samego apartamentu. Z Torre del Greco stoimy praktycznie u podnóża wulkanu.
Kolejność wyznacza bilet: na krater rezerwuje się konkretną godzinę i kupuje trzydzieści dni wcześniej. Wyjazd o 8:45, parking pod Wezuwiuszem koło 9:15, wejście na krater między 10:00 a 10:30, po południu Pompeje od strony Piazza Anfiteatro.
Wyjazd do Neapolu i powrót tego samego dnia. To najkrótszy dojazd w całym wyjeździe — miasto zaczyna się kilkanaście kilometrów dalej wzdłuż zatoki.
Z Torre del Greco to niecałe pół godziny wzdłuż zatoki, więc na samo miasto zostaje niemal cały dzień. Największym problemem organizacyjnym jest tu auto — dlatego lista parkingów strzeżonych jest na tej podstronie ważniejsza niż lista zabytków.
Najdalszy i najbardziej wymagający wypad z bazy. Dojazd prowadzi przez półwysep sorrentyński i najtrudniejszy odcinek Amalfitany, więc to wyprawa na dobrą część dnia, nie skok na pół dnia.
Z Torre del Greco trzeba objechać zatokę, przeciąć półwysep sorrentyński i dopiero potem wjechać na wąską SS 163 — ten odcinek jest najgorszy z całej drogi. Centrum miasteczka jest wyłącznie piesze, a droga okrąża je od góry, więc auto zostaje na jednym z dwóch płatnych parkingów przy Viale Pasitea. Amalfi, Ravello i Capri leżą poza planem, ich opisy trzymamy na podstronie jako materiał do decyzji, nie jako dzień wyjazdu.
Powrót inną trasą niż dojazd, przez Rzym i Bolonię. Droga do domu rozbita na trzy krótsze dni zamiast dwóch długich.
Sens tego przystanku jest głównie logistyczny, ale przy okazji zostaje wieczór i poranek w mieście z jednym z najstarszych uniwersytetów w Europie i freskami Giotta w kaplicy Scrovegnich.
Krótki odcinek przez Alpy, innym przejściem niż Brenner i w sobotę, więc z mniejszym ruchem. Ostatni nocleg przed dojazdem do Warszawy.
Ostatni nocleg wyjazdu. Następnego dnia zostaje już tylko najdłuższy przejazd powrotny — 859 kilometrów przez Wiedeń, Brno i Katowice. W notatkach nie ma opisu samego Grazu, więc podstrona czeka na uzupełnienie.
Ostatni i najdłuższy dzień powrotu — przez Wiedeń, Brno i Katowice do Warszawy.